ENGLISH
 

“Laten we slammen niet bagatelliseren, maar slammers ook niet stigmatiseren”

Is er veel veranderd in de slam-scene sinds hij daarin actief was? Ja en nee, merkte veldwerker en ervaringsdeskundige Sjef Pelsser tijdens de diepte-interviews voor het rapport ‘Slammen in Nederland’. “Het is makkelijker geworden om in de scene te komen, maar de drempel voor hulp ligt vaak nog even hoog.” 


Vraag het rapport aan


Hoe was het om zoveel mannen hierover te interviewen? Zou je destijds zelf hebben meegedaan? 

“Ik vond het heftig. Het waren heftige verhalen. Veel mannen waren ook best wel zenuwachtig. Je geeft een deel van jezelf bloot waarvoor je je toch een beetje schaamt en waarover je je schuldig voelt. Ik heb geprobeerd ze zoveel mogelijk op hun gemak te stellen. Zelf zou ik nooit hebben meegedaan. ‘Wat een flauwekul dat ze daar nu onderzoek naar doen’, zou ik hebben gedacht. ‘Daar heeft niemand toch iets mee te maken?’ Dat is denk ik de reden waarom we een heel grote groep niet hebben bereikt met de survey, naast de reden dat we hem niet heel breed hebben uitgezet. Dat er desondanks 175 mannen hebben deelgenomen aan de online survey, vind ik tekenend. Dat vertelt me wel iets over hoe groot deze groep nu is.”


Sjef Pelsser is veldwerker en ervaringsdeskundige in Mainline’s Chemsex Team. Hij nam een aantal van de diepte-interviews af voor het rapport ‘Slammen in Nederland’. Sjef geeft nationaal en internationaal trainingen en lezingen over chemsex. Vragen? Mail Sjef op s.pelsser@mainline.nl. 



Wat maakte de gesprekken heftig?

“Ze waren nog diepgaander dan de consults die we als Chemsex Team geven aan mannen. Systematischer, gedetailleerder. De details die ik hoorde over dóórgaan, lang doorgaan met seks, depressies, misbruikt worden, gechanteerd worden. De persoonlijke geschiedenissen waren soms erg intens. Steeds meer nodig hebben om tot hetzelfde resultaat te komen. Aan de bel trekken en niet gehoord worden. Doorgaan tot je denkt: ‘dit moet stoppen’, om dan in een depressie te belanden. Maar als je daar weer uitklautert, denk je: ‘oh, het gaat wel weer’. Er komt een punt dat iemand te diep zit, dat rock bottom bereikt is. Maar wanneer dat punt komt, dat verschilt voor iedereen. En het moeilijke is dat het geregeld nóg dieper kan.”


In ‘Slammen in Nederland’ trekken jullie de conclusie dat er vaak onderliggende issues zijn, met name gay gerelateerd. Herken je dat uit je eigen ervaringen?

‘Ja en nee. Nee, want in mijn geval kan ik zeggen dat crystal meth ook echt een verslavende werking had. Daaronder lag geen onzekerheid over mijn seksualiteit, of mijn gay zijn. Dat heb ik namelijk snel geaccepteerd en het definieert mij ook niet. Het lag ook niet aan eenzaamheid of een hiv-status, dat speelde niet bij mij. Maar als je gaat graven, kun je wel iets vinden. Mijn intrede in de chemsex-scene had er vooral mee te maken dat het leek alsof mijn relatie na 17 jaar ten einde kwam. Ik moest opnieuw mijn weg zoeken in de gay scene. Ben ik niet te oud? Voldoe ik nog aan de norm om mee te doen? Ja, ik wilde erbij horen. Ik denk dat in mijn geval de combinatie van een krachtig middel als crystal meth en een bepaald verlangen om ergens bij te horen een voedingsbodem waren voor controleverlies.”   


Wat herken je in de verhalen van respondenten over de hulpverlening?  

“Het is moeilijk om de juiste hulp te vinden en er is veel oordeel. Dat heb ik ook ervaren. Ik werd veroordeeld door mijn huisarts. Hij zei: “Dat heb jij toch niet nodig? Tja, dan bepaal jij dus al voor mij wat er gaande is. Bij de verslavingszorg moest iemand bij mijn intake het middel crystal meth googlen. Toen ik later terugkwam bij mijn huisarts en vertelde dat het goed ging, antwoorde hij dat hij dat niet hoefde te geloven. “Want jij liegt alles bij elkaar’. Dat soort verhalen hoor ik ook van anderen. Schaamte, taboe en veroordeling, onbegrip en onbekendheid met chemsex. Maar je kunt ook de vraag stellen: wat doet het met je? Wat brengt het je? Ongeremdheid, onbezorgdheid, verbondenheid. Het oordeel van een ander heeft invloed. Terugkijkend denk ik: als ik deze periode had mogen overslaan, dan zou ik dat hebben gedaan. Alles in mij blijft zeggen: wat stom.” 

Mainline's Chemsex Team staat voor support en harm reduction. We ontwikkelen voorlichtingsmateriaal, geven consults aan mannen en organiseren meetings voor wie gestopt is of wil stoppen. Kijk op onze chemsex-pagina voor het actuele aanbod. Ook organiseren we chemsex-trainingen en -lezingen voor professionals. Kijk op mainlinetrainingen.nl of stuur een e-mail naar Desiree van Dok: d.vandok@mainline.nl.


Is er iets veranderd? 

“Chemsex is veel toegankelijker geworden. Er is ook steeds minder onderscheid tussen de rokers en slammers dan voorheen. Maar de drempel om hulp te krijgen, de cirkel van schaamte, lijkt nog niet kleiner te worden. In de hulpverlening is nog te weinig veranderd. Dat geeft wel te denken. Kijk, er is een mooi (informeel) netwerk opgebouwd van organisaties die aandacht geven aan chemsex en die elkaar versterken, die elkaar weten te vinden. Het effect daarvan is heel positief en we werken daar met z’n allen hard aan. Maar het is nog te weinig. Mannen kunnen die hulp niet altijd zien of bereiken. Dat blijkt uit dit rapport.”


Wat hoop je dat ‘Slammen in Nederland’ teweeg kan brengen?

“Dat er genuanceerde aandacht komt. Voor mannen die in de problemen komen, maar ook voor mannen die niet in de problemen komen. De conclusie is al snel: ‘we zitten met een probleem’. Nee, we zitten met een aantal signalen en die signalen gaan over zowel ‘happy users’ als mannen die ergens de controle kwijtraken. Zijn het allemaal fases in een proces en krijgt iedereen uiteindelijk problemen? We zijn geneigd dat te denken. Ik vind dat we een balans moeten vinden: niet bagatelliseren, maar ook niet stigmatiseren. Wat mij betreft is ‘acceptatie’ het sleutelwoord. Daar begint het allemaal mee. Acceptatie dat chemsex, of slammen niet weggaat en dat passende, bereikbare hulp en informatie belangrijk zijn. Ook voor mannen die géén problemen ervaren. Het gaat om acceptatie van mannen die kennelijk iets uit chemsex halen wat ze nodig hebben. Als die acceptatie er is, wordt zelfacceptatie gemakkelijker en komt ook de weg om hulp te zoeken meer vrij te liggen.”   



Copyright Mainline 2021. Webdesign by Studio Odilo Girod, hosting & CMS by Blogbird.